Dat zei Noam Chomsky afgelopen zondag tijdens zijn lezing in de Westerkerk in Amsterdam en ik was daarbij.  Na afloop van de lezing, beantwoordde hij vragen en daarin kwam o.a. aan de orde of hij zichzelf als anarchist beschouwde. Interessant, want die vraag stel ik mijzelf ook vaak.

Maar wat is een anarchist? Daar zijn de meningen over verdeeld want er zijn verschillende vormen van anarchisme.

Voor mij betekent het dat ik gezag of omstandigheden nooit als vanzelfsprekend accepteer. Een opdracht als: “het moet, omdat ik het zeg of omdat ik de baas ben “, slaat bij mij niet aan.  Ik wil weten waarom iets moet, waarom het zo moet en of het misschien ook anders kan.  Als mijn conclusie is dat het nergens op slaat, doe ik het niet of men nu hoog of laag springt.

Logisch dat het niet simpel is om mijn ouders te zijn of mijn baas, maar het kan wel. Kritisch zijn en creatieve oplossingen worden her en der ook best gewaardeerd. Zo hebben de overheid en ik het zelfs  bijna twintig jaar met elkaar uit gehouden. Maar het ouderlijk gezag vervalt op een gegeven moment en voor een baas kies je zelf.

Maar met een Staat is dat een ander verhaal; ik ben Nederlander (of eigenlijk Frysk) en daar heb ik niet voor gekozen; toch moet ik mij aan alle regels die de Nederlandse Staat verzint houden,  of ik het er nu mee eens ben of niet. Dat geldt voor iedereen. De Staat is ongrijpbaar  en onvrijwillig en alleen al daarom zou zij heel erg terughoudend moeten zijn bij het opleggen van verboden en verplichtingen aan de inwoners.

Maar dat is de Staat niet. Zo bepaalt zij dat winkels op zondag dicht moeten, dat kroegen op een bepaalde tijd moeten sluiten, dat kinderen altijd verplicht zijn naar school te gaan, dat alcohol (een hard drug) wel mag, maar andere drugs dan weer niet. De Staat bepaalt ook hoe je moet wonen, zo mag je bijvoorbeeld niet permanent in een caravan of in een primitief hutje wonen, ook al vind je dat zelf prima. De Staat heeft inmiddels zoveel wetten en regeltjes gemaakt, dat niemand er meer zicht op heeft en toch wordt elke Nederlander geacht de wet te kennen…

Toch kan een Staat of een vorm van centrale regulering volgens mij best nut hebben. Dan heb ik het over gemeenschappelijke zaken als het scheppen en reguleren van geld (ruilmiddel) , grondstoffenbeheer en energie, openbaar vervoer, sociale zekerheid, gezondheidszorg en welzijn. Maar laten het nu juist dit soort dingen zijn die de Staat grotendeels heeft verkwanseld  aan de “vrije markt”.

Het  heilige vrije markt denken is  overgewaaid uit de VS. Maar de markt blijkt alleen in zichzelf geïnteresseerd en niet in het gemeenschappelijk belang. Het gaat om winstmaximalisatie voor aandeelhouders en vette bonussen voor bestuurders en management, desnoods ten koste van alles.  Gaat de wereld kapot, dan is dat een jammerlijk bijverschijnsel.

Het kapot gaan van de wereld is zeker geen jammerlijk bijverschijnsel voor welke anarchistische stroming dan ook. In tegendeel! Daarom zegt Noam Chomsky dat iedereen anarchistisch zou moeten zijn. Stel de gevestigde orde altijd ter discussie.  Neem niks voor een gegeven of de waarheid aan en onderzoek het zelf.. Vooral dankzij het (nog vrije)  Internet hebben we nu ook die mogelijkheid.

Hier de volledige lezing en de vragen en antwoorden van Noam Chomsky.

Ik probeerde te reageren op deze blogpost en peiling over de rol van bibliotheken in deze tijd,  maar om een of andere reden lukt dat niet, dus geef ik mijn reactie maar hier:

“De bibliotheek zoals die nu bestaat is ten dode opgeschreven. E-readers worden steeds beter en zeker jongeren raken steeds meer gewend aan digitaal lezen. De voordelen zijn groot: het scheelt een hoop dode bomen, gereis en publicatie en verspreiding zijn stukken goedkoper.  Ook ander fysieke dragers, zoals  de CD en DVD hebben hun langste tijd gehad.

Als alles digitaal is, is er dus weinig reden meer voor een bezoekje aan de bibliotheek of je dat nu leuk of wenselijk vindt of niet.  Maar zoals reageerder Chris Groeneveld zegt: “Het bestaansrecht van de bibliotheek is gelegen in het recht op een vrije onbeperkte toegang tot kennis, wetenschap, cultuur en informatie”.

Is het dus erg dat er steeds minder mensen naar de bibliotheek komen? Nee, want de kans om je doel te realiseren is nooit groter geweest dan nu en je zou dan ook wel gek zijn om daar als bibliotheek niet dankbaar gebruik van te maken.

Maar een belangrijke beperking waar we tegenwoordig mee te maken hebben is drm. Er is daarom een actie onder bibliothecarissen gestart tegen dit soort aanslagen op de vrijheid. Zie daar ook “The Readers Bill of Rights for digital books“.

Een andere beperking is de bizar lange duur van het auteursrecht; tegenwoordig tot zelfs 70 jaar na de dood van de maker. Gelukkig zijn er inmiddels initiatieven als Creative Commons, die een uitweg bieden.

Daar liggen uitdagingen voor de bibliotheken. Ga terug naar je oorspronkelijke doelstelling en dan zal de bibliotheek over 50 jaar nog zeker bestaan. Niet in zijn huidige vorm, maar wel als gewaardeerd bewaker van de toegang tot het recht op een vrije onbeperkte toegang tot kennis, wetenschap, cultuur en informatie.”

The War on Drugs, The War on Terror en dan nu weer The Global Information War. Nooit worden ze in de VS moe van oorlog en vaak doen wij vrolijk mee. Vroeger had je oorlog tegen een land en dat was het dan, maar tegenwoordig kan er oorlog tegen van alles en nog wat gevoerd worden. Waarom is dat?

Oorlog scoort blijkbaar. Als je oorlog roept  krijg je geld om de oorlog te bestrijden. Want oorlog is gevaarlijk! Dat geld moet wel door de belastingbetaler (ons) worden opgebracht, maar dat doen wij braaf zolang wij maar denken dat het echt gevaarlijk is en dat we veiliger zijn als er wordt gestreden tegen de “vijand”. Dat geld wordt  opgemaakt door allerlei grote bedrijven die wel brood zien in al deze oorlogen en die de overheid tegelijkertijd adviseren over al deze gevaren..

Maar zou de wereld echt veiliger en beter zijn door The War on Drugs? Ik denk het niet; in tegendeel eigenlijk. Als drugs gelegaliseerd zouden worden, zou de criminaliteit en de maffia die er nu mee verbonden zijn, verdwijnen, Af en toen zou er eens iemand overlijden aan een overdosis van het een of ander, maar daarmee heb je het dan wel gehad. Alleen al in de VS zit nu een op de honderd Amerikanen in de (geprivatiseerde) gevangenissen vanwege een drugs gerelateerde misdaad, werken er misschien wel net zoveel aan de bestrijding ervan, vallen er duizenden doden door de criminaliteit en slechte drugs en toch gaat die oorlog maar door.

The War on Terror is ook zo’n illusie. Officieel zitten we in Afghanistan achter Bin Laden aan, maar die is hoogstwaarschijnlijk al lang dood, dus dan doen we maar Al Qaeda of anders de Taliban.  En natuurlijk staan er altijd wel ergens nieuwe terroristen op, zodat we ook deze oorlog tot aan het einde der tijden kunnen voeren. Ondertussen kost die hele oorlog hoogst waarschijnlijk veel meer mensenlevens, dan er ooit door terreuraanslagen zouden vallen,  nog afgezien van hoeveel geld hierin omgaat.

En nu krijgen we daar dan weer The Global Information War bij. We gaan dus een oorlog beginnen tegen vrije informatie, want propaganda blijkt steeds minder te werken. “Wat vervelend; hoe moeten wij dan de burgers eronder houden”,  vragen “Big Business” en  de Staat zich vertwijfeld af. De mensen kijken zomaar naar Al Jazeera en lezen allerlei informatie op het Internet, zoals bijvoorbeeld wordt gelekt door Wikileaks. Hoe lang willen ze dan nog betalen voor The War on Drugs of The War on Terror? Dat gedoe moeten we natuurlijk niet hebben..  We mogen dus nu een oorlog betalen tegen onszelf.

Morgen is er in New York een conferentie met de naam “DIY Days” DIY staat voor Do It Yourself.  De “doe-het-zelf”-beweging staat voor het in eigen hand nemen van zaken als het uitgeven van muziek, boeken, het delen van ideeën, samenwerken etc. Internet en sociale netwerken spelen er vaak een belangrijke rol bij.

Op het programma staan een groot aantal sprekers, velen mij onbekend maar  zeker Douglas Ruskoff is een aanrader. In Second Life en in OSGrid, een open source alternatief voor Second Life werk ik samen met een  internationaal gezelschap binnen het 4freedom-project. Ons belangrijkste doel is het verspreiden van kennis over- en promoten van vrije software, vrije cultuur en open inhoud binnen virtuele werelden.  Deze conferentie sluit dus prima aan bij onze idealen en in overleg met de organisatie is besloten deze naar OSGrid en eventueel ook Second Life te streamen.

Sinds kort hebben we op OSGrid, dankzij Tiyuk Quellmalz – een van onze leden – de beschikking over een eigen server. Daarop is de Opensim software geïnstalleerd en dat betekent dat we de beschikking hebben over virtueel land. Ons gebied is vrij groot en nog lang niet af, maar er zijn wel al een aantal leuke dingen te zien, voornamelijk gebouwd door Ruben Haan.

Natuurlijk hebben we ook een eigen bioscoop en daar gaan we morgen de conferentie naar toe streamen. Als je zin hebt kom dan gezellig langs. Je hebt daarvoor een account nodig bij  OSGrid en je moet een viewer downloaden om de grid op te kunnen. Er zijn er verschillende, maar ik adviseer Imprudence. Je vindt ons in OSGrid door, na inloggen op de kaart “4freedom” te zoeken  en je vindt mij er onder de naam Catharina Jacobus.

Foto van Onze ondergrondse ontmoetingsruimte op OSGrid

Geen Commentaar.

Van: Christiann MacAuley –  http://www.stickycomics.com.

Vanavond zag ik bij Pauw en Witteman de Egyptenaren op het Tahir Plein zich verbazen over de lage opkomst bij onze verkiezingen en ze riepen ons op om toch vooral te gaan stemmen. Ik kan me dat heel goed voorstellen als je zelf geen stemrecht hebt. Mijn ouders en opa en oma hebben mij ook altijd op het hart gedrukt om vooral te gaan stemmen. Pake en beppe hadden zelfs nog meegemaakt dat er alleen nog kiesrecht was voor de elite en daarna kwam het algemeen kiesrecht voor mannen en pas een paar jaar later voor vrouwen. Hun generaties hebben daarvoor gevochten.

Daar heb ik respect voor en tot nu toe heb ik dat ook altijd braaf gedaan en ik ga het morgen opnieuw doen, maar wel met steeds meer tegenzin.

Waar komt dat door?

Ik krijg steeds meer het gevoel dat het kiesrecht een koekje is wat door de elite aan het volk is gegeven. De opstand werd ze te groot, dus vooruit dan maar: geef ze kiesrecht, dan zijn ze tijdje stil  en dan regelen we onze belangen wel op een andere manier. Met de elite bedoel ik dan niet onze volksvertegenwoordigers, want dat zijn vaak goedbedoelende mensen, maar vooral de bedrijven met het meeste geld, die achter de schermen aan de touwtjes trekken.

Wetten en regelgeving worden voorbereid in nauwe samenwerking met multinationals en andere invloedrijke bedrijven; wij als burgers komen daar niet- of nauwelijks aan te pas en daardoor devalueert de waarde van ons kiesrecht steeds meer. Steeds meer gebeurt dat ook in Europees verband en in Internationale Verdragen en handelsovereenkomsten met de rest van de wereld. Dat onttrekt zich aan vrijwel ieders waarneming en democratische controle.

Ondertussen neuzelt de politiek hier wat over hoofddoekjes en 130 km op de snelweg, deelt veel geld uit aan banken, bezuinigt op sociale voorzieningen en maakt het wonen voor huurders veel duurder.

Wat iedereen inmiddels hopelijk wel ziet of voelt is dat we de aarde onleefbaar maken. We maken alles op en we zien wel waar het schip strandt. Dat is wat het kapitalisme, dat alleen streeft naar winstmaximalisatie teweeg brengt.  Hoe rijk we ook zijn of zijn geweest, we zijn er nooit in geslaagd om de wereld voor iedereen een beetje leefbaar te maken en dat wordt alleen maar erger door de angstwekkende bevolkingsgroei.

Armoede en honger, we zien het liever niet en de media weet dat en laat het ons niet zien. Toch leven 2,5 miljard mensen (meer dan een kwart van de wereldbevolking) van minder dan $ 2,– per dag en zet daar dan eens deze grafiek van de superrijken in Amerika naast.

Gelukkig hebben we nu nog een vrij Internet en daardoor kunnen degenen die het willen weten het toch zien. Nu nog, want veel politieke partijen willen het Internet censureren. Zij noemen dat dan natuurlijk niet censuur, want dat past niet binnen een democratie. Ze noemen dat filtering en het loslaten van netneuraliteit, zodat providers delen van het Internet mogen afsluiten voor de goedkopere abonnementen. De VVD gaat zelfs zover dat ze zeggen dat iedereen in ieder geval Wikipedia en YouTube moet kunnen bekijken en oh ja, natuurlijk moet kunnen internetbankieren.. Geef het volk brood en spelen..

Maar kan het zijn dat de elite bang is voor nieuwe eisen van het volk?  Is toegang en het delen van al die informatie misschien een bedreiging voor ze?  De reguliere media is inmiddels aardig onder controle, maar het Internet niet. Hoe vaak ik de laatste tijd al naar AlJazeera heb gekeken in plaats van naar de NOS en naar alle informatie over onfrisse overheidspraktijken die er binnenkomt door het lekken van Wikileaks en waardoor wereldwijd revoluties worden ontketend.

Kortom, wij hebben recht om  te weten en daarom stem ik morgen toch maar weer braaf en hierom deze keer op de SP. Wie volgt?

Of als je het nog niet weet, kijk dan nog even dit filmpje – Amerikaans, maar hier is het niet heel veel anders..

Is diabetes (suikerziekte) te genezen? Ik dacht altijd van niet.  Nu heb ik net een aantal Amerikaanse documentaires over dit onderwerp gekeken en daar beweren ze dat dit vaak best kan en zelfs nog vrij simpel en snel ook.

In de eerste documentaire gingen zes mensen voor 30 dagen naar een kliniek; de meesten hadden diabetes type 2, maar een paar ook type 1. De type 2 mensen werden eigenlijk vanaf de start van de insuline (en vaak ook van een groot aantal andere medicijnen, zoals tegen hoge bloeddruk en cholesterol) afgehaald en ze kregen een suikerloos en veganistisch dieet van rauw voedsel (voornamelijk fruit, groente, gekiemde granen, bonen, zaden en noten. Op een paar na gingen ze naar huis met normale suikerwaarden en zonder medicijnen, inclusief medicijnen voor o.a. hoge cholesterol en hoge bloeddruk..

Een deelnemer verliet het programma voortijdig en een ander met type 1 diabetes bleef insuline gebruiken, maar wel in veel lagere doses dan voorheen (van 70 naar 5) en dat was voornamelijk omdat hij zelf eigenlijk niet kon geloven dat hij het niet nodig had omdat dat hem heel zijn leven was verteld. Een andere deelnemer ook met type 1 diabetes was wel insulinevrij en anderhalf jaar daarna nog steeds, maar over het algemeen zijn de resultaten bij type 2 beter dan bij type 1.

Maar hoe kan het dan dat suikerziekte bekend staat als een ongeneeslijke ziekte? In de VS zijn inmiddels meer dan 20 miljoen gediagnosticeerd met deze ziekte en ook hier nemen de aantallen toe en de kosten van de gezondheidszorg rijzen steeds meer de pan uit.

Bij zo’n vraag kijk ik altijd naar wie belang bij deze situatie hebben en dat zijn in dit geval de voedingsindustrie en de medicijnindustrie. De lobbyisten van deze industrieën adviseren onze overheden over wetgeving en daarmee is de cirkel eigenlijk al rond. Ons kapitalistisch systeem is gebaseerd op eindeloze groei en zoveel mogelijk werkgelegenheid, vandaar dat de overheid gevoelig is voor de argumenten uit  het “wetenschappelijk” onderzoek wat wordt gefinancierd door deze bedrijven.

Het is dus in niet in het belang  van deze partijen dat er misschien veel simpelere en goedkopere oplossingen zijn. Of het allemaal klopt wat de documentaires laten zien,  weet ik niet, maar ik denk zeker dat onze welvaartsziekten voor een belangrijk deel  te maken hebben met wat we eten.

Wie meer wil weten kan de documentaire “Simply Raw – Reversing Diabetes in 30 days” hier online bekijken.  Van de tweede “Raw for Life” zie je hier het intro; voor de rest.. gewoon even zoeken..

Gisteravond was ik samen met nog 9 andere vrouwen en een paar honderd mannen  bij de lezing van Dr. Richard Stallman op de Technische Universiteit van Delft. Stallman, de oprichter van The Free Software Foundation en van het GNU-project reist al jaren lang de wereld over om te vertellen waarom wij allemaal vrije software moeten gebruiken. Hij doet dat overigens als vrijwilliger en staat niet op de loonlijst van de FSF.

Zijn lezing ging deze keer vooral over auteursrechtwetgeving op  boeken en muziek en de negatieve gevolgen daarvan voor mensen in het digitale tijdperk. De vraag die centraal stond was of de vier vrijheden die vrije software geeft ook hierop van toepassing zouden moeten zijn.

Dit zijn die vrijheden:

• de vrijheid om het programma te gebruiken voor elk doel (vrijheid 0).
• de vrijheid om de manier waarop het programma werkt te bestuderen, en om het aan te passen aan je behoeften.  (vrijheid 1).
• de vrijheid om het programma te verspreiden, zodat je je naasten kan helpen (vrijheid 2).
• de vrijheid om het programma te verbeteren en daarna te verspreiden, zodat de hele gemeenschap er voordeel uit kan halen.  (vrijheid 3).

Stallman onderscheid bij het beantwoorden van deze vraag drie soorten van creaties:

• Praktische werken, zoals onderwijsboeken en boeken die je nodig hebt om je werk te kunnen  doen. Volgens Stallman moeten deze boeken volledig vrij zijn.
• Werken die iemands mening weergeven of wetenschappelijke onderzoek. Hierop hoeft de vrijheid om het werk te mogen aanpassen niet van toepassing te zijn omdat anders iemands mening verkeerd kan worden weergegeven of onderzoeksresultaten kunnen worden verdraaid.
• Artistieke werken: hierop zou de vrijheid om het werk te mogen aanpassen voor een bepaalde periode kunnen worden beperkt.

Hij ging eerst in op de geschiedenis van het auteursrecht. Voor de komst van de drukpers bestond die nog niet. Als je in die tijd iets wilde kopiëren dan moest je het overschrijven en dat was best veel werk. Rijke mensen kochten dus gewoon boeken en arme mensen met veel tijd om handen schreven soms iets over.

Toen de drukpers kwam werd het een stuk gemakkelijker en daarom werd er copyrightwetgeving ingevoerd. De bedoeling was om het maken van nieuw creatief werk te stimuleren door de makers een tijdelijke bron van inkomsten te geven. De duur van het copyright was beperkt. De wetten waren gericht op en bedoeld voor de commerciële uitbaters, zoals uitgevers en niet op de lezers. Jan met de Pet had er geen last van en had ook geen drukpers thuis..

Boeken mocht je gewoon nog steeds overschrijven en ook uitlenen aan vrienden of weggeven

Met de komst van het kopieerapparaat en later vooral de computer en het Internet werd dat een ander verhaal. Zowel het produceren als het verspreiden van delen van digitale boeken en muziek werd een stuk goedkoper en gemakkelijker.  Maar de uitgevers en andere tussenpersonen laten zich niet zomaar de kaas van het brood eten. Zij reageerden met zware druk op de politiek om de duur van het auteursrecht  uit te breiden tot nu in Europa tot zelfs 70 jaar na de dood van de maker en ook verschijnen er steeds meer draconische wetten en vooral handelsverdragen die de rechten van de gebruikers aantasten en die van de uitgevers uitbreiden. De wetgeving richt zich nu dus vooral op de burgers in plaats van op de commerciele uitbuiters. (sorry, uitbaters..) en veel mensen worden nu dagelijks geconfronteerd met de werking ervan.

De handhaving die vroeger redelijk simpel was, is nu heel lastig geworden en de uitbaters schuwen geen middel om toch te kunnen handhaven. Mensen worden bedreigd met miljoenenclaims en er zijn zelfs advocatenkantoren die hun broodwinning halen uit het bedreigen en afpersen van mensen die volgens hen iets van het internet gedownload hebben. Vandaag zag ik zelfs dat de Stichting Brein zelfs servers van een buitenlandse internetprovider zonder rechterlijk bevel in beslag heeft genomen.

De artiesten zijn ondertussen net zo goed de dupe van het huidige systeem. Van de verkoop van cd’s en boeken zien verreweg de meesten amper iets terug. Het meeste geld verdwijnt in de zakken van de uitgevers en andere tussenpersonen. En zoals Stallman zegt; in de Verenigde Staten (en volgens mij hier ook) kun je wetten kopen.

Verder wordt er DRM – Digital Rights Management of zoals Richard Stallman het zegt Digital Resctricions Management ingebouwd in computers en in bestandsformaten wat moet voorkomen dat mensen boeken of muziek met elkaar delen of dat mensen die boeken of muziek waarvoor ze betaald hebben op een ander apparaat kunnen lezen of luisteren dan waarop het gekocht is. DRM wordt ook toegepast om te controleren wat de gebruiker met zijn apparaat of software doet. Voorbeelden zijn kopieerbeveiliging en zelfs rootkits.

Richard Stallman vindt dat DRM-maatregelen die de rechten of privacy van de gebruikers aantasten verboden moeten worden en dat het copyright op artistiek werk aanzienlijk moet worden beperkt tot maximaal 10 jaar na publicatie. Dat zou dan net als voorheen alleen weer moeten gelden voor commerciële exploitatie. Weggeven en uitlenen moet uiteraard weer gewoon legaal worden want delen is goed.

Volgens Stalllman hoeven artiesten hiervan niet de dupe te worden. Ze zouden gecompenseerd kunnen worden via een belastingsysteem en/of via donaties. Wel is het belangrijk dat er een gemakkelijk systeem komt om anoniem te kopen en te doneren.

Aan het einde van de lezing veilde Stallman een Gnu, die uiteindelijk wegging voor € 120,– De opbrengst is voor de Free Software Foundation, waar je natuurlijk ook aan kunt doneren of  lid van kunt worden.

Hier een linkje naar een weergave van een lezing die Stallman in 2009 over hetzelfde onderwerp heeft gehouden: Copyright vs Community

En hier ook een video van dezelfde lezing (met Griekse ondertitels.. 🙂 )

http://video.google.com/videoplay?docid=-2991926848094761035#.

Ik snap best dat mensen geen enkele fiducie meer hebben in de  huidige politiek; ik begrijp alleen niet dat ze dan op Wilders gaan stemmen.  Kun jij mij dat mij uitleggen?

Wat een verhaal..

Afgelopen week maakte Aaron Barr van het Amerikaanse bedrijf HBGary via The Financial Times bekend dat hij de namen zou onthullen van een aantal mensen die betrokken zijn bij “Anonymous” en deze zou doorgeven/verkopen aan de FBI. Die vooraankondiging bleek geen slimme zet, want voordat Aaron Barr met zijn ogen kon knipperen, was hun website gehackt, hun emailservers, zijn Twitter account en zijn Linkedin Profiel. Ook onthulde Anonymous zelf al vast de lijst met namen die volgens HBGary betrokken zijn bij Anonymous, maar waar volgens Anonymous niks van klopt.

Anonymous verspreidde vervolgens duizenden emails van het bedrijf via een torrentbestand op The Pirate Bay. Daaruit bleek o.a. dat er bij HBGary intern al flink wat discussie was geweest of dit wel zo’n slimme actie was en of de methodes van Aeron Barr om achter de identiteit van mensen achter Anonymous wel deugden. De situatie liep dusdanig uit de hand, dat een van de CEO’s van HBGary zich uiteindelijk zelfs voor het eerst van haar leven op IRC waagde, waar een chatkanaal voor Anonymous is. Hier de chatlog.

Maar uit de mails bleek ook  dat het bedrijf samen met nog een aantal andere bedrijven in de VS in opdracht van The Bank of America bezig waren om een lastercampagne (pdf) tegen Wikileaks te starten. Zo was het plan o.a. om desinformatie te lekken via Wikileaks om daarmee aan te tonen dat Wikileaks niet deugt. Ook werden suggesties gedaan om de carrières van bekende bloggers, waaronder Glen Greenwald die Wikileaks openlijk steunen kapot te maken. Dit alles omdat Wikileaks binnenkort geheimen van Amerikaanse banken zal onthullen.

Dit is een korte samenvatting van de soap; de lange, Engelstalige versie staat hier bij ArsTechnica:

How one man tracked down Anonymous—and paid a heavy price

Het lijkt er niet op dat dit het einde is aan alle ellende voor HBGary. Er komen steeds meer onfrisse praktijken naar buiten via de duizenden gelekte emails, zoals vandaag dat HBGary via sociale netwerken spioneert naar familieleden van mensen die betrokken zijn bij organisaties die zich kritisch opstellen ten opzichte van de Amerikaanse Chamber of Commerce, een organisatie die zich o.a. inzet voor meer censuur en meer bescherming van “Intellectueel Eigendom“.

Tenslotte: Hier het persbericht van Anonymous.

Updates:

Ook Nederlandse Politie, Marechaussee en Ministerie klant bij HBGary

Crowdleaks heeft zoekmachine gemaakt voor het doorzoeken van de mails van HBGary

Interessant Interview met Glen Greenwald waaruit o.a. blijkt dat Bank of America en Chamber of Commerce wel degelijk betrokken waren bij de lastercampagnes van HBGary tegen Wikileaks en bloggers, terwijl ze dat ten stelligste ontkennen.

Op Ars Technica wordt uitgebreid toegelicht hoe de hack van de website, systemen en accounts van HBGary kon worden uitgevoerd.

Ars Technica: How HBGary wrote backdoors and rootkits for the government.

Who is Anonymous: