Bol heeft een zogenaamd partner- of affiliate programma; dat houdt in dat mensen boeken, films of andere dingen die Bol verkoopt,  via hun eigen websites kunnen promoten en daar bij verkoop een commissie over ontvangen.

Ik werk op een aantal van mijn websites met dit soort programma’s en de kwaliteit ervan wisselt, maar dat van Bol is wel een van de meest abominabele programma’s en dan doel ik nog niet eens op de lage commissies, maar vooral op de gebruiksvriendelijkheid.

Het begint al meteen na het inloggen; meestal wil ik gewoon een link plaatsen naar een of ander boek of film, maar ik moet dan kiezen uit de categorieen: “my shop”, “pools”, “product feeds” of “mijn grafische elementen”. Dat zegt mij op het eerste gezicht niks, maar uiteindelijk blijk ik te moeten zijn bij het laatste, namelijk “mijn grafische elementen”.

Als ik daar dan op klik kom ik uit bij een onnavolgbaar scherm, met allerlei opties, maar nergens iets voor de hand liggends om gewoon een link naar een product te maken. Alles laadt dan ook nog super traag en uiteindelijk moet ik dan naast de partner site, waar ik al ingelogd ben, ook nog de gewone site van Bol openen, daar het boek of de film zoeken dat/die ik wil promoten, dan een of ander isbn of ander nummer opzoeken, dat dan weer invullen in het andere scherm van het partnerprogramma, om uiteindelijk de link te genereren die ik nodig heb.

Voor mensen die niks van affiliate marketing weten, is dit waarschijnlijk een onnavolgbaar verhaal, maar dat is de werking van het Bol affiliate programma voor mij eigenlijk ook, terwijl ik toch behoorlijk wat ervaring met affiliate marketing heb.  Vandaar dat ik zo weinig meer met ze doe en vandaar ook deze oproep:

“Bol, doe eens normaal en zorg voor een eenvoudig en overzichtelijk systeem en dan weet ik zeker dat dat jullie veel meer verkopen zal opleveren en mij en alle andere affiliates veel minder ergernis”.

Net op Canvas de film Babel gezien van de Mexicaanse regisseur Alejandro Gonzalez Iñárritu, naar het boek/script van zijn vrouw Maria Eladia Hagerman.  Wow, wat een wonderbaarlijke film! Het verhaal speelt zich af in Marokko, Japan, Mexico en Amerika en brengt uiteindelijk de verschillende verhaallijnen bijelkaar.  Wil je hem zien en er verder niks over weten, dan moet je nu eigenlijk niet verder lezen..

Een paar Marokaanse jochies schieten met een geweer op een bus, waarbij een Amerikaanse gewond raakt. Haar man probeert medische hulp te regelen, maar dat valt niet mee midden in de woestijn.  Het geweer blijkt door een Japanner aan de vader van de jochies gegeven zijn; de Japanner is vader van een doofstom pubermeisje, waarvan de moeder onlangs zelfmoord heeft gepleegd.

Ondertussen past een Mexicaanse vrouw al jarenlang op de kinderen van het Amerikaanse stel, maar haar zoon gaat trouwen. Het Amerikaanse stel had voor die dag andere oppas geregeld, maar die laat het afweten, zodat de Mexicaanse uiteindelijk de kinderen maar meeneemt naar Mexico voor het huwelijksfeest van haar zoon, met het plan na het feest terug te keren naar de VS.

Kan er nog wel meer over vertellen, maar eigenlijk kun je beter zelf gaan kijken. Ik heb denk ik nog net niet te veel verraden. Mij raakte de film in ieder geval heel erg; ik ben er eigenlijk nog steeds een beetje ondersteboven van.

Babel
Koji Yakusho

Een vriendin van mij is net weer in Zuid-Afrika geweest en dan lees je dit soort verhalen

In Nederland maken ze zich dan op het journaal en op weblogs druk over heel andere dingen..

En dan vraag ik mij toch wel wat dingen af….

Wat denk jij daarvan?

Als er een feestdag is, waar ik totaal niks mee heb, dan is het wel Valentijnsdag.  Het mag dan ook een wonder heten dat ik er vandaag toch over blog. Valentijnsdag is typisch zo’n dag die draait om commercie; Mistroostig, dat is het beeld wat ik krijg bij deze dag.

Maar goed; The Free Software Foundation Europe (FSFE) zet deze dag in een ander perspectief en voert campagne om onze liefde voor vrije software (sommigen noemen het liever open source) te verspreiden en daar help ik ze graag bij.

Waarom?

De meeste mensen zitten tegenwoordig in een virtuele gevangenis, namelijk in die van hun computer. Een steeds groter deel van ons leven vindt online plaats of we dat nu leuk vinden of niet. De cipier van de computer bepaalt wat jij wel of niet mag doen met of op jouw computer.  Die cipiers heten meestal Microsoft of Apple.

Deze cipiers houden in de gaten wat jij doet op het Internet of op je computer. Niet omdat je straf hebt, maar om te voorkomen dat je iets illegaals zou kunnen doen.  De meeste mensen zouden moord en brand schreeuwen als ze in hun echte leven zo zouden worden bewaakt en achtervolgd, maar in het virtuele leven klikken de mensen braaf op ja en amen, alleen maar om hun computer te mogen gebruiken.

Vrije software mensen doen daar niet aan mee. Zij gebruiken software waarvan de broncode voor iedereen vrij beschikbaar is, zodat gecontroleerd kan worden of de software je niet bespioneert.  Met vrije software ben je baas over je eigen computer, ook al snap je er verder zelf niks van.

Het is logisch dat de gesloten software wereld (Windows, Mac, Adobe, etc) daar niet blij mee is en zij doen er dan ook alles aan om vrije software in een kwaad daglicht te stellen. Het zou moeilijk zijn, zeker niet geschikt voor beginners of onveilig. Het verspreiden van FUD, noemen wij dat (Fear, Uncertainty and Doubt).

In de praktijk is het gewoon software om je computer mee te bedienen; het verschil is dat de broncode (het recept) voor iedereen beschikbaar is.  In de praktijk is een vrij systeem zoals bijvoorbeeld Ubuntu Linux veel simpeler te bedienen dan Windows, alleen al omdat je geen virus- en spyware scanners hoeft te gebruiken en je nieuwe software niet hoeft op te sporen via het Internet.

Eigenlijk zijn Windows en Mac hetzelfde als Valentijnsdag; een marketing hype, waar mensen in gaan geloven als ze het maar vaak genoeg wordt verteld of als het maar flitsend wordt gebracht.

Vrije software wordt gemaakt door en voor mensen en marketing komt er niet aan te pas. De gebruikers promoten het zelf wel omdat ze er blij mee zijn, ze hun vrijheid krijgen, alles kunnen doen met hun computer en ze waardering hebben voor alle mensen die meewerken aan de ontwikkeling. Zo gebruiken al steeds meer mensen Firefox in plaats van Internet Explorer en Open Office in plaats van MSOffice.

Daarom doe ik dit jaar graag mee aan Valentijnsdag en ik hoop jullie ook.

Ijs en weder dienende, streamen we morgen “The Free Culture Conference” live naar Second Life.  Dat evenement vindt plaats in Washington DC en Jonathan Zittrain is de keynote speaker. Op zich is live streamen naar Second Life niet zo bijzonder, maar wij willen het graag doen in een vrij video formaat – ogg– en dat is voor zover wij weten nog niet vertoond.  We staan dan ook nergens voor in, maar doen ons best.

Om dit evenement samen te kunnen volgen,  is er een speciale bioscoop gemaakt, door Deruub Pastorelli:

Het volledige progamma staat hier online:  en de Keynote speaker is Jonathan Zittrain, professor op Harvard en o.a. schrijver van het boek: The Future of The Internet and How to Stop it.

De streams zijn natuurlijk ook via de website te volgen, maar wij zouden het gezellig vinden als je bij ons in de bioscoop komt kijken.  Het evenement begint zo ongeveer rond 15.00 uur.

De documentaire “The Revolution will be Animated” van Marine Lormant Sebag gaat vooral over Nina Paley en haar film “Sita Sings The Blues“. Nina legt uit dat de copyright problemen, waarmee ze bij het maken van haar film te maken had, ervoor hebben gezorgd dat Sita Sings the Blues nu onder een Creative Commons licentie is uitgebracht en zij nu een voorvechtster is  van vrije cultuur.  Nina stelt dat het wettelijke copyright eigenlijk schadelijk is voor de kunst en cultuur in het algemeen.

Ook legt ze uit waarom ze bewust heeft gekozen voor de Copyleft licentie van Creative Commons, namelijk Share-a-like / Gelijk Delen en hoe ze er toch in slaagt om geld met de film te verdienen. Leuke documentaire en als je Sita Sings the Blues nog niet gezien hebt, dan is die zeker ook een aanrader!

Afgelopen vrijdag luisterde ik, onderweg in de auto toevallig  even naar Radio Online.  Daarin hadden ze het over het ernstige lek in Internet Explorer, wat er voor zorgde dat o.a. Google kon worden gehacked en er bedrijfsgeheimen bij diverse grote bedrijven zijn gestolen.

Door de ernst van dit lek waarschuwden diverse overheden, waaronder Duitsland en Frankrijk  tegen het gebruik van Internet Explorer en adviseerden de browser te vervangen door bijvoorbeeld Firefox of Chrome.  In Nederland hebben we een officiele Waarschuwingsdienst van de overheid, die zou moeten waarschuwen bij gevaren op het Internet. Toch deed de waarschuwingsdienst dat niet; sterker nog, het lek werd in eerste instantie niet eens gemeld.

Tot mijn stomme verbazing zei woordvoerder Ella Broos van de waarschuwingsdienst  in de uitzending met droge ogen, dat ze niet hadden gewaarschuwd omdat ze paniek wilden voorkomen.  Ze hebben pas aan de bel getrokken toen Microsoft een patch voor het lek uitbracht en dat doen ze volgens mw. Broos altijd zo.  Ook werd geen advies gegeven om een andere browser te gebruiken omdat dat veel te moeilijk zou zijn voor de gemiddelde computergebruiker in Nederland en de paniek dan nog groter zou worden.

De waarschuwingsdienst is dus  zoiets als een dokter die je niet verteld dat je ziek bent als er nog geen genezing voor je kwaal is en ook maar verzwijgt dat je beter je eetgewoonten kunt aanpassen omdat hij denkt dat te ingewikkeld voor je is.  Of zou hier toch wat anders aan de hand zijn?

Je kunt de wonderbaarlijke uitzending hier nog terug luisteren.

In mijn laatste bericht, had ik het over het overlijden van Wilco en nog steeds komen daar reacties binnen, ook van Wilco’s familie;  hoe moeilijk moet dit voor hen zijn.

Het gemis is hetzelfde, maar toch is het anders dan wanneer je iemand kwijt raakt door ziekte of een ongeluk. Bij zelfmoord ga je je toch afvragen of jij  iets had kunnen doen. Ik wel, ten minste. Er waren zoveel mensen bij Wilco’s afscheid, meer dan 200 en veel van die mensen hielden van hem, maar niemand had dit volgens mij  zien aankomen.

Wilco was iemand die graag anderen hielp, maar anderen niet tot last kon zijn. Ik weet nog dat ik hem in Arnhem een keer naar de dokter en rechtstreeks door naar het ziekenhuis heb gesleept, toen hij dacht keelontsteking te hebben, maar uiteindelijk een abces in zijn keel bleek te hebben, waardoor hij bijna stikte en amper meer kon praten.

Later maakten we daar nog wel grapjes over omdat het natuurlijk net onder een wedstrijd van het Nederlands elftal op het WK-voetbal was, waar we met een groepje gezellig naar zaten te kijken.

En wat ik zeker weet, is dat veel van Wilco’s vrienden en familie hem graag hadden geholpen, als ze het maar hadden geweten. Daar moest ik ook aan denken toen ik een  paar dagen geleden kwam via Twitter terecht kwam op de website “Durf te vragen“.

Kon Wilco ons nog maar vragen..  Maar durf ik te vragen, durf jij te vragen? We leven tegenwoordig in zo’n indivualistische wereld, waar iedereen zijn/haar eigen weg gaat, op eigen benen wil staan en druk, druk, druk is en vergeten misschien dat dingen samen vaak beter gaan.

Vanmiddag belde Richard,  een ex-huisgenoot en lieve vriend: ” Hoi, zit jij? Ik: “Nee, ik sta net op”. “Nou, ga dan maar weer even zitten”. Ik: “grapje zeker?”.. “Nee, echt.. ga nu maar ff zitten”.

Ok dan, ik zit..

“’t is die jongen.. Wilco; “hij is dood, hij heeft zich opgehangen”.

“Nee, nee.. niet waar.. dat is toch niet zo..” ” Ja ja , zondag al; ze hebben hem gisteren gevonden.”

Wat moet ik zeggen.. wat kan ik zeggen.. Ik wou alleen dat het niet zo was..

Laatst had ik het hier al eens over Institutionele Corruptie. Een mooi voorbeeld daarvan is de totstandkoming van de ACTA. ACTA staat voor Anti Counterfeiting Trade Agreement en hierover wordt al jaren in diepste geheim op wereldwijde schaal overleg gevoerd.  Oorspronkelijk ging het dus om namaakgoederen, maar inmiddels lijken copyright en regulering van het Internet de belangrijkste onderwerpen van de ACTA te zijn, als we de uitgelekte informatie tenminste mogen geloven.

Het vervelende is dat de belanghebbende industrieën wel uitgebreid bij de geheime besprekingen worden betrokken, maar dat de Internet gebruikers er amper aan te pas komen. Voorstellen die waarschijnlijk gedaan zullen worden zijn het afsluiten van mensen die meer dan 3 x iets “illegaal” van het Internet downloaden en het leggen van de controle hiervan bij de internetprovider.  De providers worden dus de politie van het Internet en moeten  hun klanten gaan bespioneren en bij overtreding afsluiten van het Internet. Logisch dat ook de providers zelf hier niks voor voelen.

Gelukkig komt er op het Internet wel steeds meer commentaar op de ACTA en in Nederland doet Bits of Freedom nu samen met Vrijschrift deze oproep aan Hirsch Ballin en Heemskerk om ervoor te zorgen dat de besprekingen over de ACTA stil worden gelegd, todat alle stukken openbaar zijn gemaakt. Op 16 december vergadert de Tweede Kamer Commissie voor Justitie over dit onderwerp.

Zou het niet mooi zijn als deze Commissie, voorafgaand aan de vergadering zich eens wat verder in het onderwerp zou verdiepen, door bijvoorbeeld dit artikel van David Bollier eens te lezen of deze presentatie van Lawrence Lessig eens te bekijken?