Vanaf vandaag viert Second Life een week lang haar vierde verjaardag met een grote overzichtstentoonstelling van wat er in de afgelopen vier jaar is gebeurd.

Omdat Second Life dit jaar open source is geworden, is er ook een gebied toegewezen aan open source. De voorbereidingen daarvoor zijn jammer genoeg door de organisatie veel te laat gestart, waardoor er nu maar twee organisaties op dit gebied vertegenwoordigd zijn. Pogingen van mij om er nog wat meer van te maken sloegen niet echt aan bij de naar eigen zeggen autoritaire en aartsluie leiding van dit gebied, dus heb ik die uiteindelijk maar gestaakt.

Wij kregen dus wonder boven wonder wel een uitnodiging, al was dat dan pas  eergisteren.  Maar na twee hectische dagen staat er nu toch een presentatie van de Ubuntu Linux Piramide en het Vrij en Open Eiland (i.o.).

De tentoonstelling is vanaf vanavond ca. 22.00 uur tot volgende week zaterdag te bezoeken via deze slurl:
http://slurl.com/secondlife/SL4B/197/137/254

Voor de rest van het programma kun je je abonneren op deze feed: http://feeds.feedburner.com/SL4B of zie voor meer informatie het blog van Second Life.

De afgelopen tijd heeft Microsoft een aantal deals gesloten met een aantal Linux bedrijven. De belangrijkste daarvan, was die met Novell. Een onderdeel van de deal is dat dat Microsoft geen gebruikers van Suse Linux zal vervolgen vanwege patentschending. Pikant datail: naar verluidt kost de deal Microsoft 440 miljoen.

Microsoft roept al jaren dat Lunux patenten van ze schendt, maar is nog nooit met bewijzen gekomen of is een zaak gestart. Microsoft kiest nu kennelijk voor de verdeel en heers politiek.

De deals met Microsoft wekken in open source land veel beroering en velen vragen zich nu af wie de volgende bedrijven zullen zijn die door de knieen gaan voor Microsoft. De belangrijkste concurrent van Suse is Redhat; zowel Suse als Redhat hebben naast een gratis Linux versie ook een betaalde versie voor ondernemingen. De andere grote speler, Ubuntu heeft alleen een gratis versie, die zowel voor particulieren als bedrijven geschikt is.

Mark Shuttleworth van Ubuntu heeft al gezegd dat er geen sprake van kan zijn dat Ubuntu onderhandelingen aan zal gaan met Microsoft, zo lang MS op zijn minst niet duidelijk maakt om welke patenten het dan zou moeten gaan. Ook zal Micorsoft zijn houding naar vrije software drastisch moeten bij stellen, wil Ubuntu om de tafel gaan. Duidelijke taal dus van Shuttleworth en dit wordt hem door de Ubuntu community in dank afgenomen.

Ook RedHat is niet van zins om met Microsoft te gaan dealen. RedHat gelooft dat vrije software uiteindelijk zal overwinnen, onder het motto “Truth Happens”:

Een misverstand is meestal sneller in de wereld dan er weer uit. Zo staat er een artikel op Livre met daarin een weergave van een interview met Dennis Kaarsemaker van Ubuntu Nederland en  als titel "Ubuntu vooral populair door de toegankelijkheid". In het artikel staat o.a. de volgende passage:

‘Censuur’
Met Mark Shuttleworth is de belangrijkste man genoemd van het Ubuntu-project. "Mark is natuurlijk de man van het geld, maar hij is meer dan dat. Hij is een icoon geworden en daaraan heeft de ruimtereis die hij in 2002 maakte (aan boord van de Sojoez TM-34 richting het International Space Station, FdJ), zeker toe bijgedragen. Het mooie aan hem vind ik dat hij gewoon is gebleven, ondanks zijn financiële status. Maar Mark is zeker geen watje en ook absoluut niet bang om gewaagde voorstellen in de groep te gooien."

Een van die voorstellen van Shuttleworth is het strenger omgaan met support. "Een klein deel van het aantal Ubuntu-gebruikers doet dingen die eigenlijk niet kunnen. Op zich hebben wij daar niet al te veel last van, omdat zij met name hun eigen systeem verkloten. Maar we merken dat die mensen, die even daarvoor hun eigen besturingssysteem hebben verknald, ongegeneerd een beroep doen op de support van Ubuntu. Momenteel wordt er over nagedacht om die mensen een waarschuwing te geven dat hun systeem in een voorkomende gevallen niet meer in aanmerking komt voor support van Ubuntu. Dat is een lastige materie, en door een aantal mensen is dat ook al bestempeld als censuur. Hoe het uiteindelijk komt is nog niet bekend. De meningen daarover zijn verdeeld en ik neem aan dat dit nog wel enige beroering zal wekken binnen de Ubuntu-gelederen. Maar je moet íets doen om de gebruiker tegen zichzelf in bescherming te nemen."

"Einde citaat"

Nu ken ik Mark Shuttleworth niet persoonlijk maar ik weet zeker dat hij zoiets niet gezegd kan hebben. Ten eerste is er bij Ubuntu onderscheid tussen betaalde support en gratis support. De betaalde support wordt verleend door bedrijven zoals Canonical van Shuttleworth en in Nederland bijvoorbeeld via Mingos. Ook bij Mingos hebben wij een klant die er al een aantal keren in is geslaagd om zijn installatie om zeep te helpen en die voortdurend een beroep doet op onze hulp. Nu verlenen wij twee maanden gratis ondersteuning na aankoop van een computer maar bij deze klant hebben wij die periode stilzwijgend maar voor onbepaalde tijd  verlengd. Ook omdat het een volledige newbie is op Linux gebied. Maar ergens zal dit toch een keer moeten stoppen. Het kan dus zijn dat Shuttleworth het heeft over het stellen van grenzen aan de service van Canonical.

Gratis support is mogelijk via de officiele fora van Ubuntu, zoals bijvoorbeeld het Nederlandse Ubuntu forum. Hier helpen gebruikers elkaar en ik kan me niet voorstellen dat Mark deze gebruikers wil verbieden om elkaar te helpen. Wat ik me wel kan voorstellen is dat sommige gebruikers een keer flauw worden van het steeds maar oplossen van dezelfde problemen, maar dat blijft natuurlijk een individuele keuze.

Natuurlijk ben ik ook zelf op zoek gegaan naar wat Shuttleworth hier dan over zou kunnen hebben gezegd maar daar heb ik nog niks over kunnen vinden. Volgens ervaren gebruikers van het Ubuntu forum doelt Mark hier op mensen die tools gebruiken  die niet bij Ubuntu horen, zoals Automatix, een op het eerste gezicht handig tooltje voor nieuwkomers, maar die in de praktijk vaak tot problemen met het systeem leiden. Marks voorstel zou zijn om deze mensen niet meer automatisch te laten updaten maar ze te dwingen om een nieuwe en schone installatie van het systeem te doen.

Kan best zijn maar dat heeft met support op zich  weinig te maken. Ik wacht het dus maar even af maar ik vind het heel jammer dat Ubuntu op deze manier onterecht negatief in de publiciteit komt. Ubuntu is juist de Linux distro bij uitstek  voor nieuwkomers, niet alleen door de toegankelijkheid maar zeker ook door de uitgebreide ondersteuning.

Zoals ik eerder zei zijn we op Second Life bezig met het onderzoeken van mogelijkheden naar een eigen eiland voor alles wat vrij en open is. We hebben inmiddels ook een stukje grond gehuurd en een groep opgericht.

Nu kwam er gisteren een monnik uit Korea naar me toe (naar eigen zeggen) en hij bood aan om te helpen met het bijelkaar krijgen van geld voor het vrij en open eiland. Hij vroeg mij of er ook plek zou zijn voor het bouwen van een klooster op het eiland. De vraag bracht mij in verwarring, want bij vrij en open denk ik nu niet meteen aan een klooster.  Ik legde hem uit dat wij met vrij en open doelen op zaken als  vrije en open  licenties e.d. Daarop zei hij mij dat ik dan niet moest zeggen dat het bedoeld was voor alles wat vrij en open was.

Ik vertelde hem dat religies voor mij zeker niet synoniem zijn aan vrij en open maar toen reageerde hij met de stelling dat zijn klooster niet religieus en niet dogmatisch  was. Ik vroeg hem of hij misschien boedhistisch was en dat klopte.  De monnik vertelde verder dat hij ieder jaar twee keer drie maanden zweeg en dat dat hem heel goed beviel. Zes maanden, niks zeggen..   Ik vroeg hem of dat dan niet dogmatisch was maar dat ontkende hij, omdat het niet werd voorgeschreven en het zijn eigen keuze was. Toen vroeg ik hem wat ik zou moeten doen als ik hem zou toelaten en vervolgens de katholieke kerk zou komen aankloppen. Hij zei dat ik die dan moest weigeren met als reden dat het katholieke geloof een religie is.

Ik heb hem toegezegd dat ik het met andere betrokkenen zou overleggen en dat ik er zelf ook over na zou denken. De monnik ging weg en zei dat hij me ongeacht of er plek zou zijn voor zijn klooster, wilde helpen met het realiseren van het eiland.

Op het Ubuntu forum staat een poll met de vragen over in welke leeftijdscategorie je valt, of je werkt of nog naar school gaat en of je man of vrouw bent. Wat iedereen vooral opvalt is dat er nog maar zo weinig vrouwen zijn die Ubuntu Linux gebruiken. Tot nu toe zijn het er vijf van de 114.

Er wordt volop gegist naar de oorzaken hiervan en de opmerking van een van de mannen dat vrouwen zich meestal niet met dit soort zaken bezig houden en liever  met andere dingen bezig zijn, lokte bij een van de vrouwen de reactie uit: “Wat dan? Koekjes bakken?…”.

Toch denk ik dat er wel iets in zit. Voor mij gold dat vroeger in ieder geval wel; een computer moest het gewoon doen. Dat vind ik overigens nog steeds maar wat mij heeft overtuigd om vrije software te gaan gebruiken is vooral de filosifie van de GPL (General Public License). De GPL is de filosofie achter Linux en andere vrije software. Vrije software is niet hetzelfde als gratis software. Veel software is wel gratis, maar niet vrij.

De voorwaarden waaraan vrije software moet voldoen zijn namelijk deze:

1. De programmatuur mag door iedereen – zonder licentie kosten – geinstalleerd en gebruikt worden, zowel voor prive- als voor commerciele doeleiden.
2. De programmatuur mag door iedereen aangepast en uitgebreid worden.
3. Om deze vrijheid in de praktijk mogelijk te maken moet iedereen toegang hebben tot de broncode van het programma.
4. De programmatuur mag door iedereen verder verspreid worden, zowel gratis als tegen vergoeding. Ook gewijzigde versies mogen verspreid worden, zodat de gemeenschap baat heeft bij de verbeteringen.

Vrije software wordt ook vaak open source genoemd. Toch hoeft dit niet hetzelfde te zijn. Op open source hoeven niet al deze vrijheden van toepassing  te zijn maar de broncode moet wel openbaar zijn.

In het begin dacht ik nog: wat maakt mij dat nu uit of die code geheim of vrij is, ik kan er zelf toch niks mee. Nu denk ik daar anders over. Stel je eet iets, dan wil je toch ook graag weten wat er in zit. Als het recept bekend is, kun je het ook zelf veranderen. Of je koopt een auto, maar de fabrikant heeft de motorkap verzegeld, zodat niemand eronder kan kijken of de motor kan repareren. Dat ik het zelf niet kan, doet er niet toe omdat er gelukkig genoeg anderen zijn die het wel kunnen. Dit zijn wat simplistische vergelijkingen maar als je nu een computer hebt die op bijvoorbeeld Windows draait, beschik je dus over een apparaat wat werkt op basis van een geheim systeem en waarvoor je wel betaalt, maar wat niet eens je eigendom is.

Het gevolg van het feit dat iedereen de broncode kan zien, is bovendien dat fouten erin veel sneller ontdekt worden en dat ontwikkelingen vaak sneller gaan. Bovendien kan er in een product niks verstopt worden, zoals bijvoorbeeld spyware, die een bedrijf erin verwerkt om te kunnen zien wat de gebruiker bijvoorbeeld op het internet doet. Ook Microsoft verstopt dingen in zijn software om te kijken of mensen het product wel legaal gebruiken en wie weet dus wat nog meer…

Het idee achter vrije software is dat alle geestelijke creaties en/of informatie  vrij zouden moeten zijn. De opvattingen beperken zich dus niet tot software maar ook tot bijvoorbeeld educatief materiaal. De gedachte erachter is dat openheid van informatie leidt tot onvoorwaardelijk delen van kennis, gelijke kansen, samenwerking, zelf-ontplooiing en zelf-beschikking.

Persoonlijk steun ik dit idee. Door het vrijelijk delen van kennis en informatie kunnen ontwikkelingen veel sneller gaan en wordt onderwijs bereikbaar voor veel meer mensen. Denk maar eens aan ontwikkelingslanden. Natuurlijk bepaalt de maker van een informatief product of software zelf wat ermee mag gebeuren, maar als ik kan kiezen, geef ik de voorkeur en heb ik het meeste vertrouwen in een product wat de meeste vrijheid en openheid geeft.

Uit cijfers van Linden Lab blijkt dat het aantal actieve Nederlandse gebruikers van Second Life ongeveer 17.000 is. Dat lijkt mij een stuk realistischer dan het onderzoek waarin laatst werd beweerd dat een op de tien Nederlanders een SL account zou hebben. Voor Nederlandse bedrijven is dit aantal op marketinggebied nauwelijks interessant.

Voor Mingos ligt dit iets anders; zo had ik gisteren weer een Italiaan en een Fransman in de winkel, die zich er allebei over beklaagden dat ze in eigen land geen laptop met LInux of zonder Windows kunnen krijgen en of het door SL komt weet ik niet, maar de eerste bestellingen buiten Nederland, zijn inmiddels een feit.

Voor mij is marketing overigens niet de belangrijkste reden om in SL aanwezig te zijn. Wat ik heb ontdekt, nu ik een aantal maanden actief ben, is dat SL zich vooral goed leent voor samenwerking. Zelf heb ik nogal eens last van grote ideeen, die ik in mijn eentje onmogelijk  kan uitvoeren, terwijl ik er ook geen zin in heb om van investeerders afhankelijk te worden. Samenwerking kan in die gevallen een oplossing zijn  en vandaar dat ik ook een aantal jaren geleden Freelancenetwerk heb opgericht. Wat ik nu merk is dat in de omgeving van Second Life,  virtuele samenwerking een stuk vanzelfspekender en gemakkelijker wordt.

Het grote verschil met andere sociale netwerken is namelijk dat je op Second Life actief bezig bent. Je wisselt niet alleen wat praatjes en fotootjes uit maar je bent samen aan het bouwen, wisselt spullen uit, gaat samen op avontuur of bijvoorbeeld naar een concert. Ook de avatar zegt veel over iemands persoonljkheid, of deze nu al dan niet uiterlijk lijkt op die persoon in real life. Verder kun je groepen starten over een bepaald onderwerp, waar zich vanzelf mensen bij aansluiten en waar je dan bijvoorbeeld bijeenkomsten mee kunt houden.

Toen ik hier achter kwam, ontstond natuurlijk meteen weer een nieuwe droom. Ik vind namelijk dat er een speciaal eiland moet komen op SL; niet voor mij alleen, maar om onderdak te bieden aan alles wat er op het gebied van vrije licenties speelt, zoals vrije software, open inhoud, creative commons licenties m.b.t. bijvoorbeeld kunst en muziek, etc. Niet om ons af te scheiden van de rest maar juist om dit soort initiatieven herkenbaarder te maken, samen te werken en interessant voor mensen die nu nog niet zo bekend zijn met deze stromingen.

Een aantal initiatieven die nu al op SL aanwezig zijn, heb ik inmiddels benaderd en hebben al toegezegd om mee te werken en mee te denken. We zijn nu dus druk bezig aan het plannen smeden, onderzoeken hoe het financieel voor elkaar kan komen, etc. Het is nog te vroeg om te zeggen of het er van zal komen maar het is in ieder geval erg spannend en leerzaam om ermee bezig te zijn. Als startpunt voor het Free and Open Island hebben we inmiddels ook een groep opgericht en een stukje grond gehuurd.

Het nieuwe land is hier te bezichtigen:  http://slurl.com/secondlife/Istaria Prime/82/247/21

Op de foto: onderhandelingen met mijn ietwat merkwaardige, maar ongevaarlijke huurbaas over het nieuwe terrein:

Regelmatig ben ik op onderzoeken gestuit waaruit moest blijken dat een overschakeling van Windows naar Linux duurder zou zijn dan het blijven werken met Windows. Dat soort onderzoeken heb ik  – en velen met mij – altijd naar het Rijk der Fabelen verwezen en het vermoeden was dat Microsoft wel achter de financiering van dit soort onderzoek zou zitten.

De gemeente Amsterdam is nu hard op weg om het tegendeel te bewijzen. Als proef is eerst een klein deel van de medewerkers overgezet op een Linux desktop en wat blijkt, zelfs zonder enige vorm van opleiding of training is men prima in staat om ermee te werken. De test wordt nu uitgebreid naar een aantal andere diensten. De gemeente denkt in de toekomst fors te kunnen besparen op Microsoft licenties.

Tot nu toe is Amsterdam bij mijn weten de enige gemeente die een volledige switch naar de Linux desktop. Ik ken wel een aantal voorbeelden van gemeenten die overgestapt zijn van Microsoft Office naar Open Office maar dat stelt qua overgang nauwelijks iets voor , aangezien Open Office vrijwel hetzelfde werkt als Microsoft Office.

Pikant detail is dat de switch moest worden afgedwongen door de gemeenteraad van Amsterdam. Deze was helemaal niet te spreken over het feit dat de ambtenaren onvoldoende hadden gedaan met de wens die de raad al drie jaar daarvoor had uitgesproken om naar alternatieven te zoeken. De wethoudster van de VVD, Laetitia Griffith had inmddels al weer besloten om 1,3 miljoen euro aan Microsoft te gunnen,

Nu blijkt echter dat ook een volledige overstap naar Linux in de praktijk prima te doen is voor een grote organisatie. Een belangrijk kostenargument waren altijd de kosten voor opleiding van het personeel. Dit blijkt dus helemaal niet nodig; de enigen die omgeschoold moeten worden is een deel van het  IT-personeel, zoals systeem- en applicatiebeheerders. Natuurlijk wist ik dit al lang – zelfs mijn moeder is zonder opleiding geswitchd naar Linux- maar ik ben toch blij dat het nu eindelijk proefondervindelijk bewezen is.

Google eens op gratis webwinkel en je krijgt maar liefst 144.000 resultaten. Bij een aantal van deze resultaten is het ook echt mogelijk om gratis een webwinkel op te zetten. Toch zitten er, zoals vaak bij gratis, wel een aantal addertjes onder het gras. Ik zet hier een aantal mogelijkheden en voor- en nadelen op een rij.

Voordelen:

Het kost niks; zonder kosten is het mogelijk om op Internet een gratis winkel te starten
Het is eenvoudig: de aanbieders hebben al een format waarmee je simpel wat teksten en foto’s kunt uploaden en ook de zijn meestal diverse betalingsmogelijkheden, zoals Ideal en Creditcard al ingebouwd

Nadelen:

• Je krijgt geen eigen domeinnaam maar een subdomein: Een subdomein komt niet erg professioneel over en veel mensen stappen dan ook later over naar een eigen domein. Het grote nadeel daarvan is dat veel moeite die je tot dan toe hebt gestoken in het promoten en de naamsbekendheid van je webwinkel, verloren is. Omdat de link naar je webwinkel veranderd, keldert je site in de zoekresultaten van Google en links op andere pagina’s verwijzen niet meer naar je webwinkel maar naar het oude subdomein.
• Er is meestal een beperking aan het aantal artikelen. Dit hoeft geen groot nadeel te zijn, zeker omdat de meeste mensen starten met een beperkt assortiment.
• Je krijgt geen e-mail adres wat gekoppeld is aan je winkel; ook dit komt minder professioneel over bij de klant.
• Je zit vast aan een bepaalde lay-out en kunt dus niet bepalen hoe je winkel er precies uit komt te zien.
• Er staat vaak reclame op je webwinkel.

Een paar voorbeelden van gratis webwinkels:

Mijnwebwinkel.nl

Mijnwebwinkel heeft een gratis abonnement en een professional abonnement van € 19,– per maand. Bij het gratis abonnement geldt een beperking van 50 artikelen. Op je webwinkel komen advertenties te staan van Google Adsense. Zelf verdien je daar niks aan maar mijnwebwinkel natuurlijk wel. Je krijgt geen statistieken, dus weet je niet hoeveel bezoekers je winkel trekt, waar ze vandaan komen etc. Ook kun je geen afbeeldingen in je teksten laten zien. Telefonische ondersteuning wordt niet geboden.

Bij het betaalde abonnement worden deze functies allemaal wel geboden.

Gratiswinkel.nu

Gratiswinkel.nu heeft maar liefst vijf abonnementsvormen, varierend van € 0,– tot € 50,– per maand. Bij het gratis abonnement mogen 30 produkten worden aangeboden. Op je webwinkel komen banners te staan van derden, waarmee gratiswinkel.nu geld verdient. In tegenstelling tot mijnwebwinkel.nl is er wel een 24 uurs helpdesk beschikbaar.

Conclusie:

Het is dus mogelijk om gratis een webwinkel op te zetten maar er kleven toch behoorlijk  wat nadelen aan. Om de nadelen op te heffen, zul je al  moeten kiezen voor een betaald abonnement en daarvan lopen de kosten al snel op tot enkele honderden euro’s per jaar. Weeg dit van te voren goed af want eenmaal gestart bij een gratis aanbieder, is het lastig om nog over te stappen. Dit is natuurlijk ook het verdienmodel van de bedrijven die deze gratis mogelijkheden aanbieden.

Wat zijn de alternatieven?

Als je serieus een webwinkel wilt starten, kies dan in ieder geval vanaf het begin voor een eigen domeinnaam. Het registreren van een domeinnaam kost ca. € 10,– per jaar, dus voor de kosten hoef je het niet te laten.

Er is goede en gratis open source software beschikbaar voor het bouwen van een webwinkel. Een aantal opties zijn:

Joomla! in combinatie met Virtue Mart
Deze gebruiken wij zelf op Mingos en we zijn erg tevreden over de mogelijkheden en het gebruiksgemak.

OSCommerce

Hier zie je een voorbeeld van een demo shop, gemaakt met OS Commerce.

ZenCart

Hier een aantal voorbeelden van ZenCart webwinkels.

Een groot voordeel van deze oplossingen is dat je veel flexibeler en onafhankelijker bent . Het vergt wel enige tijd en technische kennis om met deze oplossingen te leren werken. Je kunt ook kiezen voor het laten bouwen van een webwinkel. Het  beheer kun je vervolgens eenvoudig zelf doen. Ook in zo’n geval is het slim om te kiezen voor een bedrijf wat werkt met een van deze open source oplossingen. Hiermee blijf je namelijk altijd onafhankelijk en kun je altijd over stappen naar een ander bedrijf of de hele ontwikkeling in de toekomst zelf overnemen. De kosten voor het laten bouwen kun je afzetten tegen de kosten die je anders zou maken met een betaald abonnement bij een van bovengenoemde aanbieders. Bij de open source oplossingen moet je naast de kosten voor het domein ook rekening houden met kosten voor hosting (ca. € 60,– op jaarbasis).

Meer over het starten van een Webwinkel op: internet-geld-verdienen.nl

Vervolg: In de herhaling een gratis webwinkel maar niet heus

Een tijd of wat geleden kregen wij de UPC digital media box ongevraagd thuis bezorgd. Uit nieuwsgierigheid toch maar eens aangesloten, maar het bleek geen succes. De extra zenders waren voor ons nauwelijks interessant en bovendien werkte onze afstandsbediening amper meer en teletekst ook niet. Nu stond er in de brief die we bij aflevering kregen, dat we het ding gratis drie maanden konden uitproberen en het daarna weer konden terug sturen of laten ophalen

Drie maanden zijn tegenwoordig zo voorbij, dus op een gegeven moment maar eens naar UPC gebeld of ze het ding weer konden ophalen."Nee, mevrouw, dat doen wij alleen bij mensen die dusdanig oud of gehandicapt zijn, dat ze het ding echt zelf niet terug naar het postkantoor kunnen brengen.. Oh, kunt u mij dan de doos sturen om het apparaat terug te sturen?"

"Hebt u de originele doos nog, mevrouw?". "Ja hoor".
"Oh, dan kunt u het apparaat zo in de doos terug naar het postkantoor brengen en hem kosteloos terug laten sturen".

Zo gezegd, zo gedaan.. Op naar het postkantoor met de originele doos. Daar aangekomen:
"Waar moet het naar toe, mevrouw?". "Ehh.., naar UPC". "Ja, en wat is het adres?". Ehh…, ze zeiden dat ik de doos gewoon hier naar toe kon brengen.. Op dat moment kwam een behulpzame manager toegesneld en die zei dat hij nog zo’n doos had staan en dus het adres wel even kon opzoeken.

Dat was op 25 mei en gisteren  kregen we ineens een pakket van UPC, met een terugstuur doos en uitleg… In de ongedateerde  brief stond ook dat het apparaat binnen een maand na ontvangst van het retourpakket,  weer bij UPC moest zijn, zo niet, dan moeten wij een bedrag van tussen de € 150,– en € 315,– betalen. Enigszins verontrust bezochten wij toch maar eens de website van TNT om te kijken hoe het stond met de aflevering van het pakket.

Na een halfuur zoeken op de site, vonden we via de sitemap, de pagina waar  je dit kunt nagaan.. Na het intypen van het nummer, crashte de site acuut. Na een half uur nog maar eens geprobeerd. Bij de gegevens stond dat het pakket zich nog in de sorteringsfase bevond.. TNT dan maar eens gebeld. Daar kreeg ik een mevrouw aan de telefoon die deze stand van zaken bevestigde.

"Mevrouw, we gaan u een opvraagformulier op sturen en dat moet u dan invullen, met een kopie van uw afleveringsbewijs en dan gaan we uitzoeken hoe het zit".

"Hoezo, een opvraag formulier? Ik vraag het u toch al? Kunt u niet gewoon nakijken hoe het zit en het pakketje moet gewoon naar UPC". "Nee, mevrouw wij krijgen tienduizenden pakjes per dag en dat kunnen wij zo echt niet nagaan.. Daarvoor moeten wij de barcode scannen. Kan ik u nog ergens anders mee van dienst zijn?"

"NEE, u kunt me nergens anders mee van dienst zijn".

Verbeeld ik dit me nu of is het tegenwoordig al  bijzonder dat er iets goed gaat bij dit soort bedrijven, laat staan dat er een fatsoenlijke service wordt geboden. Ze vragen altijd wel beleefd of ze nog iets anders voor je kunnen doen, maar het oorspronkelijke probleem wordt naar jou verschoven. Wat mij vooral ergert is dat ik als klant weer veel tijd en zelfs kosten moet maken om om alles uit te zoeken, overal achteraan te bellen en te bewijzen.

Waarom het zo vaak mis gaat, weet ik eigenlijk niet precies. Wel weet ik dat het vroeger toen alles nog in overheidshanden was, een stuk beter geregeld was. Ik kan me tenminste niet herinneren mijn ouders ooit in de stress te hebben gezien over dit soort dingen, laat staan dat het onderwerpen waren voor verjaardagsfeestjes.  Nu is vrijwel alles wat van belang is voor het draaiende houden van het land geprivatiseerd en in handen van bedrijven, voor wie niet hun taak en verantwoordelijkheid,  maar het maken van winst de eerste doelstelling is.

Een van de belangrijkste oorzaken van het ontbreken van service is denk ik,  het ontstaan van de callcentres, waar mensen zitten die met het oorspronkelijke bedrijf niks van doen hebben, geen bevoegdheden hebben en geen binding met het bedrijf. Deze mensen dienen als pispaaltjes voor het bedrijf en alleen de mensen met een olifantshuid houden het er langer vol, dan een paar maanden. Deze mensen roepen terecht dat zij er niks aan kunnen doen maar als klant wil je iemand spreken die er wel iets aan kan doen of die je in ieder geval het gevoel geeft dat hij of zij zich er verantwoordelijk voor voelt.

De vraag is hoe dit ooit weer goed kan komen. Misschien is het tijd voor een referendum over het terugdraaien van de privatisering van nutsbedrijven en over een grondwettelijk verbod op callcentra? Wat denken jullie ervan?

Een tijdje terug kreeg ik een tip van Caroline Franssen om mijn weblog aan te melden voor: Ondernemerslog.nl.  Dat heb ik gedaan en sinds kort is mijn weblog daar ook opgenomen. De site is nog nieuw en ik krijg er dan ook nog geen stapels  bezoekers door, maar het lijkt me op termijn wel een site met potentie.

Zelf ontdek ik via ondernemerslog ook weer eens wat nieuwe blogs, zoals deze van Ingeborg van Meggelen van netevenanders. Wat inderdaad even anders is, is dat Ingeborg al begint met de nieuwe trend blogstress, een verschijnsel  waar de laatste tijd veel bloggers aan zeggen of lijken te lijden. Hopelijk zet Ingeborg zich hier snel over heen en komen we er achter wat er nog meer net even anders aan netevenanders is.

Verder ontdekte ik dat de Consumentenbond nog steeds even fout is. Het is eigenlijk zowel vermakelijk, als triest. Kennelijk is de bond nu een campagne gestart met als motto: “deugt die site?”. Daarvoor hebben ze een mooi, maar fout logo laten ontwerpen door een designer. Pontificaal op het logo, staat namelijk het logo van Internet Explorer. Deze bond gaat nu dus kennelijk beoordelen of een site deugt of niet; laat ze dan vooral eerst met zichzelf beginnen. Natuurlijk kon ik  het niet laten om even te reageren op het weblog van designer Kicksaus,  maar die was blijkbaar niet blij met mijn commentaar op zijn opdrachtever en heeft dus mijn subtiele reactie verwijderd.

Oh ja en voor wie het zich afvraagt: op mijn aanbod aan de Consumentenbond om vrijblijvend een of meerdere computers met Ubuntu te installeren, heb ik nooit meer iets vernomen.